Een greep uit mijn werk 

vind je hieronder.

Feelgoodauteur Lianne (29) geeft haar boeken zelf uit

Gepubliceerd op Rodi Alkmaar

auteur lianne reijntjes

Een boek uitgeven? Voor een ander misschien een brug te ver, maar ‘selfpubber’ Lianne Reijntjes deed het gewoon. 

En het bleef niet bij één keer: inmiddels bracht de 29-jarige auteur al twee romans en twee verhalenbundels zelf uit, volgen nóg twee boeken uit een trilogie en werkt ze momenteel aan een gids vol handvatten voor (toekomstige) selfpublishers. Tijd om de Alkmaarse het hemd van het lijf te vragen!


Schrijven zit in Liannes DNA. Al op de basis- en middelbare school blonk ze uit in taalopdrachten en daar waar anderen de kroeg in gingen, zat zij avonden achter elkaar op zolder te schrijven. Met de hand. Toen ze ging studeren kwam er een laptop en was ze helemaal niet meer te houden. “Als kind vond ik het al heerlijk om te ontsnappen aan een andere wereld, om mijn eigen realiteit te creëren. Ik schreef toen al graag romantische verhalen die goed afliepen, echte feelgood dus, geïnspireerd op schrijfsters als Sophie Kinsella en Chantal van Gastel. Ik liet ze aan niemand lezen, wilde eerst vooral zelf schrijfuren maken, maar diep vanbinnen geloofde ik er toen al heilig in dat mijn kracht bij het schrijven ligt.”

Boek Opgescheept

Toch koos Lianne voor een ander vak, een baan als onderwijsassistent – en uiteindelijk zelfs nog de zorg. “Daar was veel werk in, en mijn omgeving stimuleerde mij iets te kiezen wat zekerheid bood, ook al werd ik daar niet direct gelukkig van.” Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Toen ze na haar studie in 2015 op zichzelf ging wonen in Eindhoven en zich daar wat alleen voelde, ontstond als vanzelf het idee voor haar eerste publicatie: Opgescheept, over drie compleet verschillende huisgenoten. Na wat coachingsessies van een bekendere auteur, die veel potentie zag in het verhaal, ging ze enthousiast aan de slag. In vier maanden tijd stonden er 130.000 woorden op papier. “Vraag me niet hoe ik dat gedaan heb, haha. Op dat moment zat ik op werk niet lekker in mijn vel, maar van het schrijven aan Opgescheept kreeg ik zoveel energie! Ik bloeide er echt van op.”

Shortlist Indie Awards

Toch duurde het uiteindelijk vijf jaar voor het boek er was. Ze stuurde het naar verschillende uitgevers, zonder succes. “Uiteindelijk besloot ik dat ik ook deze publicatie zelf wilde uitgeven. Dat had ik al eerder gedaan met Kwetsbaar Verliefd, voortgekomen uit verhalenbundel Zomerdromen. Daar kwamen zoveel leuke reacties op – en Kwetsbaar Verliefd kwam zelfs nog op de Indie Awards-shortlist van de drie beste zelf uitgegeven boeken van 2020 terecht! Dat smaakte wel naar meer, natuurlijk. En het voordeel als selfpublisher is dat je alles zelf kunt bepalen: van cover tot wanneer en hoe je het in de markt zet. Maar hard werken is het wel. Zo is alleen al het schrijven, schrappen en herschrijven na feedback van tegenlezers een heel proces. Maar dat was het me waard: dit voelt echt als mijn levenswerk. Officieel is het mijn tweede grote publicatie, maar voor mij voelt dit als mijn debuutroman.”

Tips voor selfpublishers

Afgelopen 1 september werd Opgescheept feestelijk gelanceerd. Maar wie denkt dat de Alkmaarse nu achterover gaat leunen, heeft het mis. “Zo ben ik bezig met een gids voor aanstaande selfpublishers. Wat ik hen in elk geval wil meegeven, is: blijf altijd geloven in jezelf! Hoeveel afwijzingen je ook krijgt, uiteindelijk is er voor elk verhaal een doelgroep. En nog een tip: maak vooraf een plan. Wat wil je vertellen? Wat wordt ongeveer de verhaallijn? Dan weet je waar je naartoe werkt.” Maar dat is nog niet alles. “Ik werk tussendoor ook nog aan deel twee en drie van de huisgenotenserie – ik noem ze even Opgescheept 2.0 en 3.0 – die een iets serieuzer en zelfs donkerder randje zullen krijgen. Ja, het blijft wel feelgood hoor, want uiteindelijk wil ik niets liever dan een lach op het gezicht van mijn lezers toveren. Kortom: jullie zijn nog niet van me af!”

Meer Lianne of direct een van haar boeken bestellen? Kijk op www.liannesletters.nl.

Lenna (41) mag naar de Grand Prix in Zandvoort

Gepubliceerd op Rodi Haarlem

auteur wendy de liefde

Velen grepen mis, maar Lenna (41) mag naar de Grand Prix. En daarmee komt een meisjesdroom uit.

Ze heeft maar één kaartje. En dus zag ze de bui al hangen. Tóch kreeg Formule 1-fan Lenna van den Haak (41) goed nieuws: ze is erbij, bij de Grand Prix in Zandvoort!

Een dubbel gevoel overheerste in Nederland toen tijdens de laatste persconferentie bekend werd dat de Grand Prix in Zandvoort door mag gaan, maar dan wel met slechts twee derde van de toeschouwers. Lenna kan nog steeds niet geloven dat ze bij de gelukkigen zit. “Om mij heen hoorde ik al verschillende verhalen van hoe de organisatie gezinnen en groepen niet uit elkaar wilde trekken bij het selecteren van wie wel en niet aanwezig mocht zijn. Ik heb alleen voor mezelf een kaartje – mijn zoon wilde niet mee – dus ik dacht eigenlijk dat ik de pineut zou zijn.”

Meisjesdroom in vervulling

Niets bleek minder waar. Met haar aanwezigheid bij de Grand Prix in Zandvoort gaat op zondag 5 september een meisjesdroom in vervulling. “Ik weet nog goed dat ik als vijfjarig meisje al vol verwondering was tijdens de laatste Grand Prix van Nederland in 1985. Mijn ouders en ik woonden toen in Haarlem. Op ons balkon was het geluid van het circuit duidelijk te horen terwijl we de race op tv keken. Vanaf dat moment was ik verkocht. Daar wilde ik een keer bij zijn! Toen ik hoorde dat de Grand Prix na al die jaren opnieuw naar Nederland zou komen, dacht ik meteen aan dit moment terug en wist ik niet hoe snel ik een kaartje moest kopen.”

Tarzanbocht

En dus zit Lenna op 5 september front row. “Ik wilde per se in de zogenaamde ‘Tarzan-bocht’ zitten. Er vliegen nogal eens coureurs uit de bocht op dit punt, en het gaat me niet gebeuren dat ik mijn favoriet, Max natuurlijk, niet eens zelf zie langskomen omdat hij er dan al uit ligt. Vanaf deze plek kan ik in elk geval de start en eerste paar honderd meter meemaken en heb ik ook goed zicht op de pitstraat en de huldiging. Want ik ga er natuurlijk vanuit dat Max in de top drie belandt!”

Zelf het circuit op

Alleen al bij de gedachte aan die huldiging krijgt ze kippenvel over haar hele lijf. “Ooo, ik vind dat zo gaaf. Ik ben al een groot sportfanaat in het algemeen – ben bij diverse Haarlemse sportweken geweest, van volleybal tot honkbal als vrijwilliger én toeschouwer – maar van de autosport gaat mijn hart echt sneller kloppen. Zo mocht ik in 2017 zelf het circuit op tijdens de opening van Bernies Bar and Kitchen, een extraatje dat voor journalisten was geregeld. Ik was een van de snelsten, haha! Wát een ervaring. En ik verhuur mijn woning in Zandvoort aan een leuk gezin. Niet voor de hoofdprijs, maar gewoon omdat ik hen die Formule 1-beleving ook gun. Ik wil het huis ook helemaal in Grand Prix-sferen brengen voor ze komen. Gewoon, omdat ik zelf al zo ontzettend geniet van de kick van de sport. Ik kan niet beloven dat ik geen traantje laat, mocht het Wilhelmus klinken, haha.”

Bruidsfotografen Jody en Patrick: 
liefde voor het vak én elkaar

Gepubliceerd op Trouwinspiratie

trouwfotografie trouwfotograaf treasure photography

Zij is een dromer. Hij ziet de dingen 
graag ‘zoals ze zijn’. 

En samen hebben Jody Brouwer en Patrick van Dam al jaren een passie voor fotografie. Reden genoeg voor de twee love birds Treasure Photography op te richten, ontstaan uit de liefde voor het vak én elkaar. Te boeken voor al uw bruidsfeesten en -partijen. Even voorstellen!

Jody Brouwer (29) en Patrick van Dam (31) zijn nu acht lentes een setje. Sinds anderhalf jaar zijn ze actief als professionele bruidsfotografen onder de naam Treasure Photography. Daarnaast kun je het stel inhuren voor bijvoorbeeld love- of newborn-shoots. Binnenkort gaan ze overigens zelf op zoek naar een geschikte bruidsfotograaf, want ten tijde van het schrijven van dit blog, ging Patrick voor Jody op zijn knieën. En natuurlijk zei ze volmondig ‘ja’!

Samenwerken met je grote liefde

Patrick: “We hebben altijd al een voorliefde gehad voor fotografie, maar er nooit over nagedacht er ook echt ons werk van te maken. En op een bepaalde leeftijd ga je toch nadenken over wat je nou eigenlijk écht wil doen tot je 67e. En toen viel het kwartje. Hoe tof is het om samen met je grote liefde een eigen bedrijf te beginnen? En hoe bijzonder is het om op zo’n trouwdag een klein beetje bij de familie te horen?”
“Het balletje ging pas echt rollen toen een vriendin van mij ging trouwen”, vult Jody aan. “Vlak daarvoor hadden we al plannen gemaakt om ons op trouwfotografie te gaan storten, maar de trouwerij van mijn vriendin was voor ons een goede test. We wilden niet alleen kijken of we het leuk genoeg vonden, maar ook of we überhaupt wel met elkaar kunnen samenwerken op deze manier.”

Een klein sprookjeshuwelijk

Jody noemt zichzelf een echt meisje-meisje. “Ik droom al jaren van een sprookjeshuwelijk, een prachtige jurk en alle toeters en bellen die er maar bij zo’n trouwerij komen kijken. Alhoewel ik het liever klein vier, zodat ik er zelf zoveel mogelijk van meekrijg. En Patrick houdt het het liefst zo goedkoop mogelijk, haha. Maar een trouwdag is voor mij wel echt de spreekwoordelijke kers op de taart. Er komt zoveel emotie kijken bij zo’n dag! Als fotograaf is er toch niets mooiers dan die emotie vast te leggen? En dan een maand later te horen krijgen dat het huwelijkskoppel nog even door het album gebladerd heeft om hun bruiloft te herbeleven. Dat maakt het voor mij zo bijzonder.”

Oog voor detail en intieme momenten

Daar waar Jody zich het liefst focust op de grootste momenten van De Grote Dag (de ceremonie, maar ook speeches van familie en vrienden tijdens het diner bijvoorbeeld), heeft haar vriend én tegenwoordig collega Patrick een scherp oog voor detail. “We houden er allebei niet van dingen in scène te zetten. Dat trekt ons juist zo aan bruidsfotografie: niets is te plannen. Ik probeer tijdens de shoots daarbij zo min mogelijk op te vallen, waardoor ik vaak de intieme momenten kan vastleggen. Ik wil dingen fotograferen zoals ze zijn. En dat zie je zeker terug in onze bruidsreportages.”
Waar beiden nog van dromen? Een buitenlandse bruiloft in beeld brengen. “Italië staat al op de planning, maar een trouwerij in Amerika lijkt ons ook supergaaf.” 

Nieuwsgierig geworden? 

Je kunt contact opnemen met Jody en Patrick via TreasurePhotography.nl, of stuur ze een mailtje via info@treasurephotography.nl.

Moederdag voor Melissa

Gepubliceerd op Rodi Haarlem

wensmoeder wensouder kinderwens onvruchtbaarheid

Moederdag. Een dag die niet voor iedereen 
even makkelijk is. 

We spraken met Melissa van Es (31). Zij verloor zes jaar geleden haar eigen moeder, én worstelde een tijdje samen met haar vriend met een onvervulde kinderwens. Hoe ervaart zij Moederdag nu?


In 2015 overleed Melissa’s moeder Desirée op 49-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. “Moederdag heeft sindsdien wel een andere lading voor mij gekregen. Niet dat we nou altijd iets speciaals deden op die dag, maar nu zij er niet meer is, heb ik niemand meer om in het zonnetje te zetten.”
Nu haar eigen moeder niet meer leeft, realiseert Melissa zich pas goed wat een moeder kan betekenen. “Nu pas besef ik dat een moeder gewoon het beste voor je wil, zijn of haar kind gewoon gelukkig zien. En ik vind het heel erg dat ze onze kinderen nooit heeft mogen leren kennen.”

Behandelingen IVF en IUI

Of Melissa en haar partner ooit ouders zouden worden, was in eerste instantie nog maar de vraag. “We wilden graag een kindje, maar na een jaar proberen werden we door de huisarts doorverwezen naar het Spaarne Gasthuis Zuid.” De twee kwamen in een heftig vruchtbaarheidstraject terecht.
“Toen er lichamelijk niets aan ons bleek te mankeren, startten we met IUI, waarbij het zaad van de man wordt bewerkt en hoog in de baarmoeder van de vrouw wordt ingebracht. Zo wordt de natuur een handje geholpen. Dat is wel gek, hoor, dat je op deze manier dan een kindje zou kunnen krijgen. Maar we gingen er hoopvol in.”

‘We kwamen in een heftig vruchtbaarheidstraject terecht’


Na acht mislukte pogingen zakte de moed beiden in de schoenen. “In juni 2019 hadden we een gesprek met onze fertiliteitsarts, zo’n lieve dokter. Zij vertelde ons dat de volgende stap IVF zou zijn. Iets waar ik enorm tegenop zag, maar je grenzen vervagen als de wens sterker is dan de angst.”

'Ik denk aan andere wensouders' 

Op 13 juli, twee dagen voor de start van de IVF, deed Melissa nog een zwangerschapstest. “Ik werd wakker en voelde gewoon: ik moet dit doen. Toen er twee streepjes tevoorschijn kwamen, heb ik de gebruiksaanwijzing wel drie keer gecontroleerd.” Na twee jaar teleurstellingen bleken Melissa en haar partner zwanger. En hoe. “Op de zeswekenecho was er nog één kloppend hartje te zien, maar twee weken later waren dat er ineens twee!”
Inmiddels is het stel dolgelukkig met Kyan en Kate (net 1), al ervaart Melissa de zorg voor een tweeling soms nog wel als pittig.
“Als er bijvoorbeeld één ziek is en de ander wil ook je aandacht, dat zijn soms lastige momenten. En ik moet op Moederdag altijd denken aan al die andere wensouders, dat maakt me nog weleens verdrietig. Maar verder genieten we elke dag van onze kinderen. En ik hoop gewoon dat ze mij straks zien als een moeder met wie alles bespreekbaar is, en die ze zelf in alle vrijheid laat ontdekken wie ze zijn.”