Een greep uit mijn werk 

vind je hieronder.

Bruidsfotografen Jody en Patrick: 
liefde voor het vak én elkaar

Gepubliceerd op Trouwinspiratie

trouwfotografie trouwfotograaf treasure photography

Zij is een dromer. Hij ziet de dingen 
graag ‘zoals ze zijn’. 

En samen hebben Jody Brouwer en Patrick van Dam al jaren een passie voor fotografie. Reden genoeg voor de twee love birds Treasure Photography op te richten, ontstaan uit de liefde voor het vak én elkaar. Te boeken voor al uw bruidsfeesten en -partijen. Even voorstellen!

Jody Brouwer (29) en Patrick van Dam (31) zijn nu acht lentes een setje. Sinds anderhalf jaar zijn ze actief als professionele bruidsfotografen onder de naam Treasure Photography. Daarnaast kun je het stel inhuren voor bijvoorbeeld love- of newborn-shoots. Binnenkort gaan ze overigens zelf op zoek naar een geschikte bruidsfotograaf, want ten tijde van het schrijven van dit blog, ging Patrick voor Jody op zijn knieën. En natuurlijk zei ze volmondig ‘ja’!

Samenwerken met je grote liefde

Patrick: “We hebben altijd al een voorliefde gehad voor fotografie, maar er nooit over nagedacht er ook echt ons werk van te maken. En op een bepaalde leeftijd ga je toch nadenken over wat je nou eigenlijk écht wil doen tot je 67e. En toen viel het kwartje. Hoe tof is het om samen met je grote liefde een eigen bedrijf te beginnen? En hoe bijzonder is het om op zo’n trouwdag een klein beetje bij de familie te horen?”
“Het balletje ging pas echt rollen toen een vriendin van mij ging trouwen”, vult Jody aan. “Vlak daarvoor hadden we al plannen gemaakt om ons op trouwfotografie te gaan storten, maar de trouwerij van mijn vriendin was voor ons een goede test. We wilden niet alleen kijken of we het leuk genoeg vonden, maar ook of we überhaupt wel met elkaar kunnen samenwerken op deze manier.”

Een klein sprookjeshuwelijk

Jody noemt zichzelf een echt meisje-meisje. “Ik droom al jaren van een sprookjeshuwelijk, een prachtige jurk en alle toeters en bellen die er maar bij zo’n trouwerij komen kijken. Alhoewel ik het liever klein vier, zodat ik er zelf zoveel mogelijk van meekrijg. En Patrick houdt het het liefst zo goedkoop mogelijk, haha. Maar een trouwdag is voor mij wel echt de spreekwoordelijke kers op de taart. Er komt zoveel emotie kijken bij zo’n dag! Als fotograaf is er toch niets mooiers dan die emotie vast te leggen? En dan een maand later te horen krijgen dat het huwelijkskoppel nog even door het album gebladerd heeft om hun bruiloft te herbeleven. Dat maakt het voor mij zo bijzonder.”

Oog voor detail en intieme momenten

Daar waar Jody zich het liefst focust op de grootste momenten van De Grote Dag (de ceremonie, maar ook speeches van familie en vrienden tijdens het diner bijvoorbeeld), heeft haar vriend én tegenwoordig collega Patrick een scherp oog voor detail. “We houden er allebei niet van dingen in scène te zetten. Dat trekt ons juist zo aan bruidsfotografie: niets is te plannen. Ik probeer tijdens de shoots daarbij zo min mogelijk op te vallen, waardoor ik vaak de intieme momenten kan vastleggen. Ik wil dingen fotograferen zoals ze zijn. En dat zie je zeker terug in onze bruidsreportages.”
Waar beiden nog van dromen? Een buitenlandse bruiloft in beeld brengen. “Italië staat al op de planning, maar een trouwerij in Amerika lijkt ons ook supergaaf.” 

Nieuwsgierig geworden? 

Je kunt contact opnemen met Jody en Patrick via TreasurePhotography.nl, of stuur ze een mailtje via info@treasurephotography.nl.

Moederdag voor Melissa

Gepubliceerd op Rodi Haarlem

wensmoeder wensouder kinderwens onvruchtbaarheid

Moederdag. Een dag die niet voor iedereen 
even makkelijk is. 

We spraken met Melissa van Es (31). Zij verloor zes jaar geleden haar eigen moeder, én worstelde een tijdje samen met haar vriend met een onvervulde kinderwens. Hoe ervaart zij Moederdag nu?


In 2015 overleed Melissa’s moeder Desirée op 49-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. “Moederdag heeft sindsdien wel een andere lading voor mij gekregen. Niet dat we nou altijd iets speciaals deden op die dag, maar nu zij er niet meer is, heb ik niemand meer om in het zonnetje te zetten.”
Nu haar eigen moeder niet meer leeft, realiseert Melissa zich pas goed wat een moeder kan betekenen. “Nu pas besef ik dat een moeder gewoon het beste voor je wil, zijn of haar kind gewoon gelukkig zien. En ik vind het heel erg dat ze onze kinderen nooit heeft mogen leren kennen.”

Behandelingen IVF en IUI

Of Melissa en haar partner ooit ouders zouden worden, was in eerste instantie nog maar de vraag. “We wilden graag een kindje, maar na een jaar proberen werden we door de huisarts doorverwezen naar het Spaarne Gasthuis Zuid.” De twee kwamen in een heftig vruchtbaarheidstraject terecht.
“Toen er lichamelijk niets aan ons bleek te mankeren, startten we met IUI, waarbij het zaad van de man wordt bewerkt en hoog in de baarmoeder van de vrouw wordt ingebracht. Zo wordt de natuur een handje geholpen. Dat is wel gek, hoor, dat je op deze manier dan een kindje zou kunnen krijgen. Maar we gingen er hoopvol in.”

‘We kwamen in een heftig vruchtbaarheidstraject terecht’


Na acht mislukte pogingen zakte de moed beiden in de schoenen. “In juni 2019 hadden we een gesprek met onze fertiliteitsarts, zo’n lieve dokter. Zij vertelde ons dat de volgende stap IVF zou zijn. Iets waar ik enorm tegenop zag, maar je grenzen vervagen als de wens sterker is dan de angst.”

'Ik denk aan andere wensouders' 

Op 13 juli, twee dagen voor de start van de IVF, deed Melissa nog een zwangerschapstest. “Ik werd wakker en voelde gewoon: ik moet dit doen. Toen er twee streepjes tevoorschijn kwamen, heb ik de gebruiksaanwijzing wel drie keer gecontroleerd.” Na twee jaar teleurstellingen bleken Melissa en haar partner zwanger. En hoe. “Op de zeswekenecho was er nog één kloppend hartje te zien, maar twee weken later waren dat er ineens twee!”
Inmiddels is het stel dolgelukkig met Kyan en Kate (net 1), al ervaart Melissa de zorg voor een tweeling soms nog wel als pittig.
“Als er bijvoorbeeld één ziek is en de ander wil ook je aandacht, dat zijn soms lastige momenten. En ik moet op Moederdag altijd denken aan al die andere wensouders, dat maakt me nog weleens verdrietig. Maar verder genieten we elke dag van onze kinderen. En ik hoop gewoon dat ze mij straks zien als een moeder met wie alles bespreekbaar is, en die ze zelf in alle vrijheid laat ontdekken wie ze zijn.”

Haarlemse burgemeester Wienen over corona

Gepubliceerd op Rodi Haarlem

burgemeester wienen corona

Net als voor vele Haarlemmers was het ook voor burgemeester Jos Wienen een zwaar jaar. 

Zowel op zakelijk als persoonlijk vlak werd hij door corona geraakt. Hoe sleepte hij zich erdoorheen? En welke tips heeft hij nog voor jou als Haarlemmer?

Hoe kijkt u terug op een jaar corona?

“Persoonlijk is het voor mij zwaar geweest. Mijn dochter kampt al een jaar met de nasleep van corona. Daarbij is mijn vader begin 2021 aan de ziekte overleden. Het is al afschuwelijk dat de pandemie wereldwijd zo’n impact heeft, maar dat het dan ook nog eens zo dichtbij komt, is moeilijk. Mijn broer mocht alleen gehuld in een speciaal pak bij het sterfbed van onze vader staan, zelf keek ik vanachter het raam mee. Soms alleen, soms met mijn dochter en zus. Het raam kon wel open, dus daardoor konden we nog contact met elkaar hebben. Maar dat hij zo aan zijn eind moest komen, dat gun je niemand.”

Hoe heeft u het afgelopen jaar als burgemeester ervaren?

“Corona heeft een grote impact op de stad. Op de economie, winkels, horeca, de zorg. Voor mij was en is het echt een uitdaging aan de ene kant de regels te handhaven, en aan de andere kant om ondanks alle beperkingen te kijken wat er wél kan. Hoe we als samenleving toch kunnen functioneren, ondanks de restricties.”

Zijn er zaken die u een volgende keer anders zou aanpakken

“Zeker, zo hadden we bijvoorbeeld bij de demonstraties in de Haarlemmerhout eerder moeten ingrijpen, daarvoor steek ik de hand in eigen boezem. Het is overigens tijdens corona duidelijk geworden dat je er niet komt als je uitgaat van de goede wil en discipline van de mensen. Je hebt echt de overheid nodig om de basisregels strak te houden. Als iedereen zich vanaf het begin aan alle maatregelen had gehouden - de anderhalve meter, thuisblijven met klachten, enzovoorts - dan was de ziekte misschien wel allang het land uit geweest.”

Bent u zelf eigenlijk al gevaccineerd?

“Jazeker, op 14 mei, via de huisarts. Overigens heb ik zelf gelukkig geen corona gehad, maar het is fijn dat de eerste prik erin zit.”

Wat vindt u van het landelijke vaccinatiebeleid?

“Weet je, het is makkelijk kritiek hebben. Ik moet wel zeggen dat ik het achteraf jammer vind dat we als Nederland niet net iets meer betaald hebben om meer en sneller te kunnen vaccineren. Israël heeft dat bijvoorbeeld wel gedaan. Hadden wij ook meer geïnvesteerd, dan was het vaccineren in mijn ogen sneller verlopen - en hadden we de kosten die nu bijvoorbeeld door de tweede lockdown zijn ontstaan, deels kunnen voorkomen.”

Komt er in Haarlem nog een vaccinatielocatie bij binnenkort?

“Vooralsnog niet, maar we verkennen achter de schermen wel wat locaties. Mocht het nodig zijn, dan kunnen we altijd opschalen.”

Heeft corona u ook mooie dingen gebracht?

“Absoluut. Zo zijn mijn vrouw en ik na drie keer onze bruiloft te hebben uitgesteld, op 9 april getrouwd. Ondanks het feit dat we niet iedereen konden uitnodigen en geen diner hadden, had het ook wel iets bijzonders. Zo hebben we een wandeling gemaakt langs diverse Haarlemse restaurants en liepen de gasten ook langs ons huis. Dat maakte het ook weer intiem en uniek. Een groot feest komt er overigens niet meer, hoor. Daarvoor volgen wel weer andere aanleidingen. 

'Ik heb mijn vader zien sterven vanachter het raam'


Wat ik een positieve bijkomstigheid van corona vind, is dat je bijvoorbeeld toch efficiënter vergadert met mensen uit andere delen van het land. En ik vind de solidariteit en het medeleven dat onder de Haarlemmers is ontstaan, zeker tijdens de eerste lockdown, erg hartverwarmend om te zien. Iedereen probeert elkaar te helpen. Ook voor de zorg is meer waardering ontstaan. En deze tijd levert misschien thuis wat spanningen op, maar biedt bijvoorbeeld ook weer kansen elkaar vaker te spreken.”

Heeft u zelf veel thuis gewerkt?

“Ook wel, maar ik ben toch veelal op het stadhuis te vinden. Ik woon in het centrum en ga dan ook graag lopend naar kantoor. Daar kan ik in alle rust werken. Niet dat ik dat thuis niet kan - mijn vrouw runt een hotel en woont het grootste deel van de tijd elders vanwege de school van haar dochter - maar toch werk ik liever op het stadhuis dan thuis.”

U gaat dus lopend naar uw werk. Hoe blijft u nog meer fit?

“Ik fiets en zwem ook graag, maar wandelen doe ik het vaakst. Bijvoorbeeld langs het Spaarne naar Spaarndam en weer terug. Daar heb je een prachtig groengebied. En in de duinen is het natuurlijk heerlijk wandelen. Maar ook was het - met name tijdens de eerste lockdown - een unieke gewaarwording om ‘s avonds door een stille stad te lopen. En ik struin graag door wijken waar ik normaal nauwelijks kom. Dat kan ik elke Haarlemmer aanraden: verken de stad al lopend, en je ontdekt meer dan je denkt.”

En dan bij terugkomst een terrasje pakken?

“Dat doe ik niet zo heel vaak, maar toen het net weer mocht, heb ik zeker wel even een Radler 0.0 besteld en genoten van het feit dat de terrassen weer open waren.”

Welke tips deelt u graag nog meer als het gaat om deze tijd doorkomen?

“Nou, volgens mij heb ik nog nooit zoveel films gezien als nu. Qua tips… sja, iedereen heeft natuurlijk zijn of haar eigen smaak, maar zelf vond ik de Israëlische serie ‘Shtisel’ over een orthodox-joodse familie heel interessant. En wie net als ik graag leest kan ik ‘En altijd maar verlangen’, het autobiografische boek van Frénk van der Linden aanraden. Daar zit ook een Haarlems tintje aan.”

Tot slot: heeft u nog vakantieplannen?

“Nog niet concreet, al zullen we het wel beter organiseren dan vorig jaar. Toen hebben we prachtige wandelingen gemaakt langs de IJssel, maar konden we ‘s avonds nauwelijks een hotel vinden omdat alles vol zat. Het liefst gaan we dit jaar wel naar het buitenland, maar dat hangt natuurlijk af van wat er mogelijk is. En anders blijven we in eigen land, Nederland zelf heeft ook genoeg te bieden.”